Καλεσμένος του Ρένου Χαραλαμπίδη βρέθηκε ο Αντώνης Καφετζόπουλος στην εκπομπή Με τον Ρένο που προβλήθηκε στο ONE Channel το βράδυ της Δευτέρας 16 Φεβρουαρίου. Ο γνωστός ηθοποιός μοιράστηκε προσωπικές εμπειρίες από την παιδική του ηλικία, μίλησε για τη σχέση του με τη θρησκεία και αναφέρθηκε στη μετακόμιση της οικογένειάς του από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα.
Ο ίδιος περιέγραψε πως, σε ηλικία περίπου 10-12 ετών, είχε επηρεαστεί έντονα από μια κινηματογραφική ταινία με ροκ αισθητική, γεγονός που τον έκανε να ονειρεύεται μια ζωή πιο κοντά στη Δύση. Όπως ανέφερε: «Στα 10-12 πριν φύγουμε από την Κωνσταντινούπολη κακήν κακώς είδα μια ταινία με ροκάδες και ήθελα αυτό το πράγμα να πάω προς τη Δύση. Ενώ για την οικογένεια μου ήταν ένα δράμα ξεριζωμού, η μετακόμιση στην Ελλάδα ήταν προσφυγιά, για μένα ήταν χαρά γιατί θα φύγουμε από την ανατολή και θα πάμε στη Δύση, ή έτσι νόμιζα… Σε ορισμένα πράγματα η Κωνσταντινούπολη ήταν πιο δυτική και πιο πολυπολιτισμική κοινωνία από την Αθήνα. Ήταν και μεγαλούπολη, η Αθήνα όταν ήρθα μου φάνηκε κωμόπολη».
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο κλίμα φόβου που επικρατούσε εκείνη την περίοδο για την ελληνική κοινότητα, τονίζοντας: «Μετά τα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Τουρκία φοβόσουν ότι μπορείς να πέσεις θύμα βίας. Υπήρχε λεκτική βία, μιλούσαμε ψιθυριστά Ελληνικά, σου πέταγε κάποιος “πατριώτη μίλα τούρκικα”».
Μιλώντας για τις προσωπικές του πεποιθήσεις, ο Αντώνης Καφετζόπουλος ξεκαθάρισε πως δεν υπήρξε ποτέ θρησκευόμενος, παρότι ως παιδί συμμετείχε σε θρησκευτικές τελετές. Όπως εξομολογήθηκε: «Ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν θρησκευόμενος. Πήγαινα από μικρός στην Εκκλησία αλλά θυμάμαι μια αποκαλυπτική στιγμή όταν ήμουν 10 ετών μια Μεγάλη Πέμπτη όταν έγινε η περιφορά του Σταυρού στο Ευαγγέλιο για τη Σταύρωση του Χριστού.
Υπήρχε μια τελετουργία με έναν ιερωμένο που κουβαλάει ξύλινο σταυρό, ήμασταν τα πιτσιρίκια, οι μαμάδες, οι θείες και τον Σταυρό τον είχε φορτωθεί ένας νεαρός διάκονος που υπέφερε γιατί ήταν βαρύς. Τότε συνειδητοποίησα πόσο θεατρικό είναι αυτό το πράγμα, πόσο συγκινητικό επειδή αναπαριστά μια μυθική στιγμή γιατί κανείς δεν ξέρει αν συνέβησαν έτσι τα πράγματα – τα Ευαγγέλια γράφτηκαν αιώνες αργότερα – και κατάλαβα ότι αυτό αφορά τους ανθρώπους, τους συγκινεί αλλά δεν βρήκα να αφορά εμένα, το βρήκα αναζωογονητικό όπως ένα έργο τέχνης χωρίς κανένα θρησκευτικό αίσθημα».