Με αφορμή τη δημόσια συζήτηση που άνοιξε εκ νέου γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων, μετά τις πρόσφατες δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού, η Έλενα Ακρίτα προχώρησε σε μια βαθιά προσωπική και ιδιαίτερα φορτισμένη ανάρτηση στον λογαριασμό της στο Facebook. Μέσα από τα λόγια της, η δημοσιογράφος και συγγραφέας θέλησε να φωτίσει κρίσιμες πτυχές του θέματος, μοιραζόμενη τη δική της εμπειρία από μια εποχή όπου οι αμβλώσεις δεν ήταν ακόμη νόμιμες.
Η ανάρτησή της αποτελεί μια ωμή και ειλικρινή κατάθεση ψυχής, στην οποία περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αναγκάστηκε να πάρει αυτή την απόφαση, αλλά και το συναισθηματικό αποτύπωμα που τη συνοδεύει μέχρι σήμερα.
«Έχω κάνει έκτρωση, όταν ακόμα ήταν παράνομες. Ήμουν πρωτοετής στο πανεπιστήμιο. Η εγκυμοσύνη μου δεν ήταν προϊόν βιασμού, κάθε άλλο παρά. Δύο νέα ερωτευμένα παιδιά είμαστε, άπειρα και αδημιούργητα. Αν είχα άλλη μάνα, η μοίρα μου θα ήταν το μαχαίρι ενός σκιτζή γιατρού σε κάποιο βρόμικο δωμάτιο. Το γεγονός ότι βρέθηκα σε οργανωμένο μαιευτήριο – έκανα εισαγωγή με ψεύτικο ιατρικό ιστορικό – στα χέρια εξαιρετικού γυναικολόγου, οφείλεται σε αυτή την σπάνια γυναίκα. Που, αν και ζούσαμε σε σκοτεινές εποχές, δεν με έκρινε δεν με κατέκρινε, αντίθετα άνοιξε την αγκαλιά της για το παιδί της που πονούσε κι αισθανόταν μόνο και τρομαγμένο. Αυτό είπε η Simone Veil στην ιστορική της ομιλία στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση στις 26 Νοεμβρίου 1974, όταν ως Υπουργός Υγείας εισηγήθηκε το νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση της άμβλωσης. Έχουν περάσει δεκαετίες από την δική μου εμπειρία. Και τώρα την ίδια απόφαση θα έπαιρνα. Όμως και σήμερα, όποτε περνάω έξω από το συγκεκριμένο μαιευτήριο σφίγγεται η καρδιά μου. Ακόμα και σήμερα υπολογίζω την ηλικία του αν είχε γεννηθεί. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι τι θα είχε κάνει στη ζωή του. Ακόμα και σήμερα δεν το έχω ξεπεράσει. Κι ούτε πρόκειται»
Με λόγο άμεσο και χωρίς διάθεση εξωραϊσμού, η Έλενα Ακρίτα υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε συζήτηση για τις αμβλώσεις υπάρχουν πραγματικές ζωές, δύσκολες αποφάσεις και βιώματα που δεν σβήνουν με τον χρόνο. Αν θες, μπορώ να το «σφίξω» κι άλλο ή να το πάω πιο καθαρά ειδησεογραφικά, ανάλογα με το μέσο.