Γράφει η Τζώρτζια Συρίχα στο http://youweekly.gr
Τα θεμέλια του Μίνωα Κυριακού τρίζουν επικίνδυνα
Κάποτε, το να ανήκεις στον ΑΝΤ1 ήταν μεγάλη τιμή για έναν εργαζόμενο, και ο πυρήνας του σταθμού, αγκαλιά, καταφύγιο. Ήταν η αίσθηση πως, μετά το σπίτι και τους βιολογικούς σου γονείς, υπήρχε ένας χώρος που σε αγκάλιαζε, σε προστάτευε, σε σεβόταν και σου ενέπνεε ασφάλεια. Μεγαλώσαμε ακούγοντας για την «Οικογένεια του ΑΝΤ1»…
Η «οικογένεια του ΑΝΤ1» δεν ήταν ένα επιπόλαιο επικοινωνιακό σύνθημα, ήταν μια ζωντανή πραγματικότητα, χτισμένη πάνω στην παρουσία, το ήθος και τη φιλοσοφία του Μίνωα Κυριακού που ήθελε οι δικοί του άνθρωποι να νιώθουν ότι μπαίνουν στο δικό τους σπίτι. Και το είχε καταφέρει…Για αυτό και όσοι δούλευαν εκεί χαιρόντουσαν, δημιουργούσαν και κρατούσαν τα κλειδιά της επιτυχίας – ποιος δεν θέλει να βλέπει το σπίτι του να προκόβει;
Η πόρτα του Προέδρου ήταν πάντα ανοιχτή. Όχι από υποχρέωση, αλλά από πίστη και σεβασμό στον άνθρωπο που δούλευε μαζί του. Οι δημοσιογράφοι δεν ήθελαν μόνο να δουλέψουν στον ΑΝΤ1· παρακαλούσαν να μπουν, γιατί ήξεραν πως εκεί δεν θα ένιωθαν απλοί αριθμοί, ήξεραν ότι δεν θα προδοθούν. Και πράγματι, δεν προδίδονταν. Η σχέση ήταν αμφίδρομη, βασισμένη στον σεβασμό, την εκτίμηση και –πάνω απ’ όλα– την ανθρωπιά.
Και σήμερα; Πού πήγε αυτή η περιβόητη οικογένεια που λειτούργησε σαν παράδειγμα προς μίμηση και για άλλες επιχειρήσεις; Που χάθηκε αυτή η αξιακή παρακαταθήκη μέσα στο ίδιο το κανάλι που την έχτισε και την δημιούργησε;
Μαθαίνοντας μέσα από το ρεπορτάζ πως ένα από τα «παιδιά» της οικογένειας, η Ελένη Τσολάκη, το μεσημέρι της Τετάρτης οδηγήθηκε στην έξοδο του σταθμού μέσα σε μόλις 4 λεπτά, αυτό δείχνει ότι σε αυτή την οικογένεια κάτι έχει σπάσει ανεπανόρθωτα, τα θεμέλιά της τρίζουν επικίνδυνα. Στο προγραμματισμένο μίτινγκ, εδώ και μερικές μέρες για την εκπομπή της, που θα γινόταν – υποτίθεται – για την προετοιμασία και την επιστροφή της μετά τις γιορτές, λιτά και απέριττα της ανακοίνωσαν την αποχώρησή της και την λήξη.
Εκείνη βέβαια ήδη είχε ενημερωθεί για αυτό το δυσάρεστο γεγονός μέσα από τα δημοσιεύματα, που – αν είναι δυνατόν!- ανακοίνωσαν πρώτα το “αιφνίδιο τέλος” και σίγουρα πήγε κατά το ήμισυ προετοιμασμένη και μουδιασμένη στο ραντεβού, αυτό όμως το άδειασμα δεν παύει να είναι ένα άβολο τέλος!… Πόσο σκληρό και απάνθρωπο… Τέσσερα λεπτά δεν είναι συνάντηση, δεν είναι διάλογος, σε καμία περίπτωση δεν δείχνει την φροντίδα μιας οικογένειας, αλλά μια ψυχρή δοκιμασία, μια σκληρή αντιμετώπιση, τιμωρητική, απέναντι στο ίδιο της το «παιδί».
Τα θεμέλια του Μίνωα Κυριακού τρίζουν επικίνδυνα
Μια οικογένεια δεν λειτουργεί έτσι, πόσο μάλλον όπως την είχε οραματιστεί μέσα στον εργασιακό του χώρο ο Μίνωας Κυριακού. Μια πραγματική οικογένεια δεν πετά έξω το παιδί της από την πόρτα χωρίς μια παρηγορητική κουβέντα, χωρίς εξήγηση, χωρίς δεύτερη ευκαιρία. Ούτε ακυρώνει τη διαδρομή, την προσφορά και την ανθρώπινη σχέση κρατώντας χρονόμετρο.
Το περιστατικό της Τσολάκη δεν είναι απλώς ένα ακόμη τηλεοπτικό γεγονός. Είναι ένα επιπλέον βαρύ σύμπτωμα, είναι ένδειξη ότι ο θεσμός, που ο συγκεκριμένος σταθμός μας δίδαξε κάποτε τι σημαίνει εργασιακή ασφάλεια και ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σήμερα μοιάζει να έχει απομακρυνθεί επικίνδυνα από τις ίδιες του τις αρχές. Και αυτό πονάει περισσότερο από οποιαδήποτε επαγγελματική απόφαση.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπιά στον ΑΝΤ1 δεν έχει χαθεί. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτό ήταν ένα μεμονωμένο, ατυχές γεγονός. Όμως τα γεγονότα είναι αμείλικτα και μιλούν από μόνα τους. Όταν μια «οικογένεια» αδειάζει το παιδί της χωρίς οίκτο και χωρίς δεύτερη σκέψη, τότε παύει να είναι οικογένεια και γίνεται απλώς ένας ακόμη μηχανισμός.
Και αυτό είναι κρίμα και ντροπή. Γιατί ο θεσμός της οικογένειας είναι ιερός. Και δεν επιτρέπεται να ακυρώνεται τόσο πρόχειρα, τόσο γρήγορα, τόσο απάνθρωπα. Και ίσως το πιο οδυνηρό απ’ όλα είναι η σκέψη πως, αν ο Μίνωας Κυριακού ζούσε σήμερα, αυτή η «οικογένεια» δεν θα του άρεσε. Δεν θα αναγνώριζε τις αξίες που ο ίδιος θεμελίωσε, ούτε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι που υπηρέτησαν το όραμά του. Γιατί για τον ιδρυτή και πρόεδρο του ΑΝΤ1, η τηλεόραση μπορεί να ήταν επιχείρηση, αλλά οι άνθρωποι δεν ήταν ποτέ αναλώσιμοι. Και αυτό είναι το μέτρο σύγκρισης που σήμερα λείπει περισσότερο από ποτέ στο συγκεκριμένο σπίτι.