Ένα συχνό και εκνευριστικό φαινόμενο σε κάθε συνομιλία είναι η τάση ορισμένων να διακόπτουν τους συνομιλητές τους. Πρόκειται για άτομα που, είτε σε ομαδικές συζητήσεις είτε σε διάλογο μεταξύ δύο ατόμων, δεν αφήνουν τον άλλον να ολοκληρώσει τη σκέψη του, πριν προσθέσουν τη γνώμη τους ή επιπλέον πληροφορίες. Τις περισσότερες φορές, αυτό εκλαμβάνεται ως αγένεια και μπορεί να προκαλέσει ένταση. Ωστόσο, η διακοπή δεν γίνεται πάντα με κακή πρόθεση και δεν σχετίζεται απαραίτητα με την ανατροφή του ατόμου. Συχνά πρόκειται για έναν τρόπο να εκφράσουν άμεσα μια ιδέα που θεωρούν σημαντική.
Τι κρύβεται πίσω από τη συνήθεια της διακοπής
Όταν κάποιος διακόπτει συστηματικά, συνήθως δεν το κάνει «εναντίον» του άλλου. Πρόκειται περισσότερο για ένα επικοινωνιακό μοτίβο και τρόπο αυτορρύθμισης. Συχνές αιτίες είναι η δυσκολία στην υπομονή, ο φόβος ότι θα χαθεί μια σκέψη, η υπερδιέγερση του νου ή η έντονη ανάγκη συμμετοχής και ο έλεγχος της συζήτησης. Σε πολλές περιπτώσεις, η διακοπή είναι αυτόματο αντανακλαστικό παρά συνειδητή επιλογή, και πολλοί δεν συνειδητοποιούν ότι το κάνουν, εκτός αν τους το επισημάνουν.
Η διακοπή δεν είναι πάντα ένδειξη κακής συμπεριφοράς. Μπορεί να χρησιμοποιείται για να τεθούν όρια σε μια δυσλειτουργική επικοινωνία ή να διαχειριστεί κάποιος την προσοχή, το άγχος ή την αμηχανία που προκαλεί η σιωπή. Ερμηνεύοντάς την αποκλειστικά ως αγένεια, χάνεται η ουσία του τι συμβαίνει πίσω από τη συμπεριφορά.
Άγχος, ανασφάλεια και έλεγχος
Άτομα με αυξημένη αγχώδη τάση ή σε περιόδους έντονου στρες μπορεί να διακόπτουν για να εκτονώσουν την εσωτερική τους ένταση. Η παρορμητικότητα και η ανάγκη να πουν κάτι αμέσως μπορεί να δυσκολεύει τον αυτοέλεγχο, ενώ η διακοπή λειτουργεί συχνά και ως τρόπος ανάκτησης ελέγχου, όταν η συζήτηση προκαλεί ανασφάλεια. Επίσης, η ανάγκη να διασφαλίσουν ότι ακούγονται ή ότι «υπάρχουν» στη συζήτηση, συχνά οδηγεί στη διακοπή.
Διακοπή ως επικοινωνιακό στιλ και λειτουργία εγκεφάλου
Η τάση να διακόπτει κάποιος δεν υποδηλώνει απαραίτητα συγκεκριμένο τύπο προσωπικότητας. Μπορεί να σχετίζεται με γνωστικά γρήγορους ή εξωστρεφείς ανθρώπους, αλλά και με στοχαστικούς που οργανώνουν τις σκέψεις τους μιλώντας. Το επικοινωνιακό περιβάλλον της οικογένειας επηρεάζει επίσης: σε σπίτια όπου όλοι μιλούσαν ταυτόχρονα ή όπου έπρεπε να «κερδίσεις» τη σειρά σου να μιλήσεις, η διακοπή μπορεί να γίνει συνήθεια. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η διακοπή επηρεάζει αρνητικά τον συνομιλητή, προκαλώντας αίσθημα ότι δεν ακούγεται ή ότι δεν αναγνωρίζεται.
Πώς να μιλάμε χωρίς να διακόπτουμε
Η συνειδητοποίηση του μοτίβου είναι το πρώτο βήμα. Στη συνέχεια, χρειάζεται εξάσκηση στην ανοχή της σιωπής, στην ενεργητική ακρόαση και στην παρατήρηση των συναισθημάτων που προκύπτουν όταν αφήνουμε τον άλλο να μιλήσει. Αν είμαστε εμείς που διακόπτουμε, χρήσιμο είναι να θέτουμε σαφή όρια με ευγένεια αλλά και αποφασιστικότητα, π.χ.: «Άφησέ με να ολοκληρώσω, γιατί αυτό είναι σημαντικό για μένα». Με αυτόν τον τρόπο, η επικοινωνία γίνεται πιο υγιής και λειτουργική, χωρίς να θίγεται κανένας συνομιλητής.