Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στη Μαρία Ανδρέου και το ένθετο Enjoy, ο Γιώργος Κιμούλης μίλησε ανοιχτά για τη διαδρομή του, τις επιλογές ζωής που έκανε και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την τέχνη, το χρήμα και την ανθρώπινη ύπαρξη. Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στη σχέση του με τα οικονομικά, σε όσα του προσφέρουν εσωτερική ισορροπία, αλλά και στην απόφασή του να απέχει εδώ και σχεδόν μία δεκαετία από την ελληνική τηλεόραση.
Απαντώντας στο ερώτημα για τη σχέση τέχνης και χρημάτων, ο Γιώργος Κιμούλης παραδέχθηκε πως δεν έχει ποτέ δει το χρήμα ως στόχο ζωής.
«Κακή. Δεν έχω καλή σχέση και είναι γνωστό αυτό. Συνεχίζω να πιστεύω ότι το χρήμα είναι ένα εργαλείο και δεν είναι αυτοσκοπός. Από εκεί και πέρα αυτή η θέση που έχω δεν με έχει βοηθήσει να γίνω εύπορος οικονομικά, αλλά δεν μπορώ να αλλάξω τώρα πια…»
Στη συνέχεια μίλησε για την έννοια της γαλήνης και της ευτυχίας, τονίζοντας ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να εγκλωβίζεται στην αναζήτησή τους ως αυτοσκοπό.
«Αυτό είναι ένα τεράστιο κυνηγητό, το να θες να είσαι γαλήνιος και ευτυχισμένος. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να κυνηγάει την ευτυχία. Αλλά ούτε να κυνηγάει τη δυστυχία. Ο άνθρωπος έχει έρθει σ’ αυτόν τον κόσμο όχι για να είναι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος, αλλά για να ζήσει.»
Όπως εξήγησε, η ζωή περιλαμβάνει εναλλαγές και αντιθέσεις, οι οποίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας.
«Μέσα στη ζωή λοιπόν υπάρχουν στιγμές ευτυχισμένες και δυστυχισμένες, στιγμές γαλήνιες, στιγμές ταραχώδεις. Ο άνθρωπος πάνω απ’ όλα πρέπει να ζει. Και, όπως είπαμε στην αρχή της συζήτησής μας, να ζει μαζί με τους άλλους.»
Αναφερόμενος στην επιλογή του να ακολουθήσει την υποκριτική, ο Γιώργος Κιμούλης εξήγησε πως η απόφαση αυτή δεν ήταν αποτέλεσμα συνειδητού σχεδιασμού.
«Κανείς δεν ξέρει γιατί γίνεται ηθοποιός. Κάτι συμβαίνει στη νεανική ηλικία, αλλά δεν το έχω προσδιορίσει ακόμη. Εγώ δεν είχα καμία σχέση με το θέατρο. Μπάσκετ έπαιζα. Πολύ μετά κατάλαβα ότι υπήρχαν κάποια σημάδια που τότε δεν τα έβλεπα. Μου άρεσε να διαβάζω κάτι θεατρικά έργα του Ξενόπουλου.»
Θυμήθηκε, επίσης, στιγμές από την παιδική του ηλικία που, όπως λέει σήμερα, φαίνεται πως έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας του.
«Θυμάμαι έντονα μια σκηνή που μας είχε πάει ο πατέρας μου στο Εθνικό Θέατρο στον εξώστη και έβλεπα την σκηνή από ψηλά. Έπαιζε η Άννα Κυριακού, Ξενόπουλο. Στην έκτη δημοτικού έπαιζα τον Αθανάσιο Διάκο και μου άρεσε. Έχω σκόρπιες εικόνες. Πρέπει αυτές κάτι να δημιούργησαν.»
Τέλος, εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έχει επιλέξει να απέχει από την ελληνική τηλεόραση τα τελευταία χρόνια, ξεκαθαρίζοντας πως η απόσταση αυτή δεν οφείλεται σε απαξίωση του μέσου.
«Ο τρόπος που γίνονται κάποια σίριαλ σήμερα δεν με ευχαριστεί. Η διαδικασία. Αν καταλάβω σε μια πρόταση που μπορεί να μου γίνει ότι αυτό έχει αλλάξει, δεν θα είχα πρόβλημα. Μου αρέσει πολύ η τηλεόραση.»