Ο Λάκης Λαζόπουλος μίλησε το πρωί της 30ής Μαρτίου στην εκπομπή «Buongiorno» για την απώλεια της σπουδαίας Μαρινέλλα, η οποία έφυγε από τη ζωή στις 28 Μαρτίου σε ηλικία 87 ετών, περίπου ενάμιση χρόνο μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε υποστεί στη σκηνή του Ηρωδείου.
Βαθιά συγκινημένος, ο ηθοποιός αναφέρθηκε όχι μόνο στη σπουδαία καλλιτεχνική της πορεία, αλλά και στον άνθρωπο πίσω από τη φωνή, τονίζοντας πως για τον ίδιο –και για ολόκληρη την Ελλάδα– η Μαρινέλλα υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από μια ερμηνεύτρια.
«Μαζί με τους πολλούς ανθρώπους αύριο θα συνοδεύσω και εγώ την Μαρινέλλα και αυτή την συγκίνηση θέλω να την μεταφέρω σήμερα σε εσάς, καθώς και την αγάπη μου για τη Τζωρτζίνα για τα εγγόνια της που σε αυτούς έδωσε αυτό τον χρόνο που ίσως ν μπόρεσε ίσως τον πολλών υποχρεώσεων. Ήταν μια μάνα και μια γυναίκα που ήξερε να στηρίζει την οικογένεια… Απίστευτη γυναίκα. Γυναίκα της ζωής μου» είπε αρχικά ο Λάκης Λαζόπουλος.
Στη συνέχεια, μοιράστηκε προσωπικές στιγμές που έζησε μαζί της, περιγράφοντας μια γυναίκα με σπάνια διορατικότητα και ψυχικό βάθος, που ήξερε πάντα τι να πει τη σωστή στιγμή και να προσφέρει στήριξη στους ανθρώπους της.
«Ήρθε κάποια στιγμή που μόνη της ζήτησε να έρθει στο σπίτι για να μιλήσει στην κόρη μου και ήταν πολλές ώρες αυτό το βράδυ αλλά το θυμάμαι λεπτό προς λεπτό γιατί ήταν σαν να κουβαλούσε από τη ζωή της, διαμάντια φράσεις που σου μένουν και σου σταθεροποιούν το μυαλό. Ήξερε να σου λέει τις φράσεις που χρειαζόταν ο νους σου. Αυτό δεν έχει να κάνει με γνώσεις και σπουδές, είχε ένα βάθος ψυχής από εκεί που έβγαινε η ψυχή της και το γέλιο της. Όταν γελούσε ήταν λες και έβγαινε γάργαρο νερό. Ήταν μοναδικής ανοιχτοσύνης άνθρωπος. Εκείνο το βράδυ μας έδωσε μεγάλη στήριξη και βοήθεια. Την ευχαριστώ για εκείνο το βράδυ και για όλα τα βράδια που έχουμε περάσει μαζί. Τελευταίο βράδυ πολύ ωραίο ήταν στα γενέθλιά μου που πάντα τα κάνω με ησυχία και ηρεμία. Μαζεύτηκαν φίλοι και πήγαμε σε εστιατόριο και μίλαγε για τη νέα γενιά. Κάποια στιγμή ήταν ένα ζευγάρι που είχε μείνει εκεί και δεν έφυγαν. Καθόντουσαν μακριά και άκουγαν. Κάποια στιγμή τους λέει “ελάτε εδώ να ακούτε” και ήρθαν και αυτοί και έγιναν μέρος της παρέας. Το μάτι της έβλεπε τα πάντα».
Ο ίδιος στάθηκε και στο μοναδικό ταλέντο της, επισημαίνοντας πως η δύναμη της φωνής και της προσωπικότητάς της ξεπερνούσε κάθε όριο και εξηγούσε τις τολμηρές επιλογές που έκανε στη ζωή και την καριέρα της.
«Όταν υπάρχει ένα ταλέντο που υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου, δεν είναι ορατό όταν μιλάς. Το ταλέντο δεν κλέβεται. Ανοίγει τη φωνή της η Μαρινέλλα και σβήνουν όλα. Η πρωτοπορία της και οι αποφάσεις που πήρε στη ζωή της, δείχνουν πως το ταλέντο της είναι αυτό που της έδινε αυτή ην υπερδύναμη να πάρει αποφάσεις που ήταν μπροστά από την εποχή της και δεν ήταν του μορφωτικού της επιπέδου. Δεν έπαιρνε τις αποφάσεις όπως μια γυναίκα που τα βάζει κάτω, η ψυχή της δεν άντε αυτό. Πήγαινε παρακάτω».
Ξεχωριστή ήταν και η αναφορά του στη δραματική στιγμή στο Ηρώδειο, όταν η Μαρινέλλα κατέρρευσε επί σκηνής, μια εικόνα που, όπως είπε, έχει χαραχτεί βαθιά μέσα του.
«Στη γυναίκα μου άρεσε το “Σταλιά σταλιά” και της το είχα πει και κάθε φορά που έφευγα μου το έλεγε στο αυτί και την έπιασα έτσι κα της έλεγα “πες μου λίγο παρακάτω”. Πάντα ήθελα να ακούμε τα τραγούδια της, δεν θέλω να πάρω από κανέναν ό,τι έχει ζήσει από την Μαρινέλα. Ξέρω ότι για τη Μαρινέλα οι δικοί της άνθρωποι ήταν και είναι πάντα οι άνθρωποι της και για αυτό ένιωσα ότι. ‘Όταν την ανέβασαν οι άνδρες στη σκηνή με τα μαύρα ένιωσα περίεργα και έπεσε στη σκηνή σαν ηθοποιός, σαν… αλλά δεν θα ξεχάσω πώς όταν έπεσε, κράτησε με το χέρι της το μικρόφωνο όρθιο. Ένας καλλιτέχνης που έχει σεβαστεί τον εαυτό του… το μικρόφωνο που έδωσε τη φωνή της παντού… Δεν μπορώ να ξεχάσω τη σκηνή αυτή που μέσα σε αυτό που συνέβη, είχε χαθεί, αλλά το χέρι της ήταν όρθιο με το μικρόφωνο, να μην σπάσει, να μην πάθει κάτι».
Κλείνοντας, ο Λάκης Λαζόπουλος υπογράμμισε τη βαθιά αγάπη που είχε για την οικογένειά της και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε το τέλος της, δίνοντας χρόνο στους δικούς της ανθρώπους να σταθούν δίπλα της.
«Έδωσε χρόνο στην κόρη της και στα εγγόνια της να την φροντίσουν γιατί ήξερε ότι δεν έδωσε το χρόνο αυτό. Άφησε το χρόνο αυτό γιατί ξαφνιάστηκαν, η εγγονή της ιδιαίτερα… έδωσε την ευκαιρία στα παιδιά να έρθουν σε επαφή με το επικείμενο γεγονός και έτσι γλυκά να κυλήσει ο αποχωρισμός.,. Τον αποχαιρετισμός με εμάς τους θεατές τον έκανε στο Ηρώδειο και με τους δικούς της διάλεξε να μείνει καιρό και να δεχτεί την φροντίδα τους. Τα ταχτοποίησε σαν ερμηνεύτρια σαν τραγούδια της, σαν καλλιτέχνης με θεϊκό τρόπο και σαν μάνα με τον τρόπο που οι μάνες αγωνιούν για τα παιδιά τους» ολοκλήρωσε.