Ο Κωνσταντίνος Καζάκος μιλά ανοιχτά για το πώς βίωσε από μικρή ηλικία τη φήμη και την τεράστια αγάπη που γνώρισαν οι γονείς του, αλλά και για το αποτύπωμα που άφησε μέσα του η απουσία τους, μια παρουσία που –όπως λέει– δεν έφυγε ποτέ πραγματικά.
Στην εφηβεία του είχε πλήρη επίγνωση του ποιοι ήταν η μητέρα και ο πατέρας του για τον κόσμο. «Εννοείται! Το ζούσα καθημερινά. Έβλεπα τις αντιδράσεις του κόσμου προς τους γονείς μου. Η αγάπη που έπαιρναν ήταν τεράστια, κι εγώ ήμουν υπερήφανος παρατηρώντας πόσο τους λατρεύουν οι άνθρωποι». Όπως εξηγεί, αυτή η αγάπη συνοδευόταν και από ένα αίσθημα ευθύνης. «Ως έφηβος, θυμάμαι, σκεφτόμουν: “Οι γονείς σου είναι δύο άνθρωποι που αγαπά όλη η Ελλάδα. Μην κάνεις βλακείες και τους εκθέσεις”». Αυτό το εσωτερικό «φρένο», όπως το αποκαλεί, τον ακολουθεί μέχρι σήμερα. «Δεν πρόκειται να προδώσω ποτέ την αγάπη του κόσμου, τόσο προς τους γονείς μου όσο και προς εμένα, όχι για να πουν “αυτός είναι άξιος γιος”, αλλά από σεβασμό στο ίδιο το συναίσθημα».
Παρότι έχει διαγράψει τη δική του πορεία, το όνομα της οικογένειας παραμένει ζωντανό στις συζητήσεις. «Ακόμα και τώρα που είμαι 56 ετών, με ρωτούν “είσαι ο γιος της Καρέζη και του Καζάκου;”. Αγάπησαν τόσο πολύ τους δικούς μου που το πρώτο που τους έρχεται στο μυαλό είναι αυτό». Όπως τονίζει, δεν τον ενόχλησε ποτέ αυτή η αναφορά. «Λέγεται με τόση αγάπη και γλύκα που δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να με ενοχλήσει».
Αναφερόμενος στη γενέθλια ημέρα της μητέρας του, στις 12 Ιανουαρίου, ξεκαθαρίζει ότι δεν τη βιώνει διαφορετικά από οποιαδήποτε άλλη. «Όχι. Τόσο τη μητέρα μου όσο και τον πατέρα μου τους έχω στην καρδιά και στο μυαλό μου μόνιμα. Δεν φεύγουν από εκεί. Δεν χρειάζεται να έρθει η ημέρα του θανάτου τους ή της γέννησής τους για να τους θυμηθώ».
Μιλώντας για την Τζένη Καρέζη ως μητέρα, ο Κωνσταντίνος Καζάκος αγγίζει το πιο ανθρώπινο κομμάτι της απώλειας. «Δεν υπάρχει παιδί που να μην του λείπει η αγκαλιά της μάνας του ή του πατέρα του. Θα ήθελα πολύ να τους αγκαλιάσω ξανά. Δυστυχώς, δεν γίνεται». Με λόγο ώριμο και συμφιλιωμένο με τον χρόνο, καταλήγει: «Επειδή θεωρώ πως είμαι αρκετά φιλοσοφημένος, ξέρω ότι όταν ένας κύκλος τελειώνει, πρέπει να προχωράμε παρακάτω… Σαφώς τα τραύματα μιας απώλειας πονούν βαθύτατα, αλλά έχουμε χρέος να συνεχίζουμε».