Λίγο έξω από την πόλη των Μεγάρων, σε μια ήσυχη τοποθεσία γεμάτη κυπαρίσσια και μνήμες αιώνων, στέκει αγέρωχη1000 χρόνια, μια από τις παλαιότερες μονές της Αττικής: η Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Κυπαρισσιώτισσας και Αγίου Ιεροθέου. Μια μονή με ιστορία που ξεκινά από τον 12ο αιώνα και φτάνει μέχρι τις μέρες μας, προσφέροντας στους επισκέπτες της όχι μόνο αρχιτεκτονική και ιστορική αξία, αλλά – κυρίως – πνευματική ανάταση.
Με αφορμή την ονομαστική μου εορτή στις 22 Ιουλίου, αλλά και τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών από την απώλεια του πολυαγαπημένου μου ανιψιού, αποφάσισα να επισκεφθώ αυτό το μοναδικό μοναστήρι για να ανάψω ένα κερί και να προσευχηθώ. Ήθελα να βρεθώ κάπου όπου η σιωπή γίνεται προσευχή, και η παρουσία του Θεού γίνεται σχεδόν απτή.
Η εμπειρία που έζησα δεν περιγράφεται εύκολα. Οι μοναχές και η Ηγουμένη Ισιδώρα μας υποδέχθηκαν με θέρμη και πνευματική γαλήνη. Κάθε μέρα, στις 2 το μεσημέρι, ψάλλουν την Παράκληση του Αρχαγγέλου – και εκείνη την ημέρα, οι ύμνοι τους έντυσαν με συγκίνηση την ατμόσφαιρα. Ένιωσα πως κάθε λέξη, κάθε μελωδία, έφτανε ψηλά.
Στην επίσκεψη μας, είχαμε την ξεχωριστή χαρά να μας συνοδεύσει ο γνωστός ηθοποιός και φίλος, Πέτρος Ξεκούκης – αδερφός της ηγουμένης – ο οποίος μας ξενάγησε με σεβασμό και συγκίνηση στους χώρους της μονής.
Κατεβήκαμε στο σπήλαιο και εισήλθαμε στην κατακόμβη, εκεί όπου φυλάσσονται σπάνια ιερά κειμήλια, μεταξύ των οποίων ένα αγκάθι από το αγκάθινο στεφάνι του Χριστού, που έχει φτάσει από τα Ιεροσόλυμα και φυλάσσεται προσεκτικά από τους πρώτους κιόλας αιώνες. Το να αγγίξει κανείς κάτι τόσο ιερό είναι εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται – σε διαπερνά ένα ρίγος, μια ευλάβεια που δεν είναι μόνο πνευματική, είναι σχεδόν σωματική.
Προσκυνήσαμε την εικόνα της Αγίας Μαγδαληνής, ένα από τα αρχαιότερα εκκλησιαστικά κειμήλια της μονής, η οποία μεταφέρει την αύρα της πίστης των πρώτων χριστιανών. Στη συνέχεια, περπατήσαμε ως τα σπήλαια των ασκητών – των πρώτων πατέρων που ζούσαν εκεί σε απόλυτη απομόνωση και προσευχή, χώρους που σήμερα έχουν ανακαλυφθεί από γεωλόγους και διατηρούνται ως σημεία ιδιαίτερης πνευματικότητας και ιστορικής σημασίας.
Η μονή, εκτός από τη μακραίωνη ιστορία της, φέρει και μια συγκλονιστική παράδοση: κατά τον 15ο αιώνα, οι μοναχοί φέρεται να σώθηκαν από επιδρομή πειρατών, ανεβαίνοντας σε ένα κυπαρίσσι – από όπου και η ονομασία της Παναγίας «Κυπαρισσιώτισσας».
Ο χώρος αποπνέει δύναμη και γαλήνη. Δεν πρόκειται απλώς για μια επίσκεψη – είναι ένα κάλεσμα επιστροφής στον εαυτό σου. Είναι ένα σημείο στο οποίο μπορείς να σιωπήσεις αληθινά, να στραφείς μέσα σου και να νιώσεις την πίστη όχι ως θεωρία αλλά ως εμπειρία.
Αν βρεθείτε κοντά στα Μέγαρα ή αναζητάτε έναν τόπο προσευχής και περισυλλογής, επισκεφθείτε τη Μονή Κυπαρισσιώτισσας. Είναι ένα κομμάτι ζωντανής Ορθοδοξίας που αξίζει να το ζήσει κάθε ψυχή.