Στο πλαίσιο της συζήτησης για το περιστατικό που σημειώθηκε στον αέρα της εκπομπής Real View με τον Απόστολο Γκλέτσο, οι παρουσιαστές και συνεργάτες του Πρωινού στον ΑΝΤ1 σχολίασαν εκτενώς τα λεγόμενα της Σοφίας Μουτίδου.
Ο Γιώργος Λιάγκας άνοιξε τη συζήτηση με αιχμηρή κριτική προς την ηθοποιό και όσους την υπερασπίζονται, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Βγήκε η κυρία Μουτίδου εχθές και έκανε μία ψυχιατρική γνωμάτευση. Εσείς που είστε γυναίκες και απευθύνεστε σε γυναίκες, χρησιμοποιείτε λέξεις όπως τοξική αρρενωπότητα, ματσίλα. Εσείς τον φωνάξατε τον τοξικά αρρενωπό Γκλέτσο, όχι εμείς! Κι αφού τον φωνάξατε, λέτε ότι φοβήθηκε επειδή πίστευε ότι ξέρατε κάτι κακό για τα κρεβάτια τα δικά του, υπονοώντας κάτι.
Και βγάλατε και ψυχιατρική γνωμάτευση, εσείς που είστε η σημαιοφόρος της πολιτικής ορθότητας τόσα χρόνια σε αυτή τη χώρα. Για να καταλάβει ο κόσμος την κοροϊδία, ποιοι τον εκμεταλλεύονται τόσα χρόνια λέγοντας αρλούμπες, ψεύδη και φύκια για μεταξωτές κορδέλες μόνο και μόνο για να αποκτήσουν μία δημοφιλία στα μοντέρνα μέσα όπως κι αν αυτά λέγονται. Κι όταν καλούμαστε να βγούμε μπροστά με το προσωπάκι μας στο άλλο μέσο που τόσα χρόνια κατηγορούσαμε γιατί είμαστε απούσες, αποδεικνύουμε ποιοι πραγματικά είμαστε».
Η Φωτεινή Πετρογιάννη επέμεινε στην κριτική της ως προς τη δημόσια αντιμετώπιση ψυχολογικών καταστάσεων και χαρακτήρισε τη δημόσια αναφορά σε ιατρικούς όρους προβληματική, υπογραμμίζοντας: «Εγώ θέλω να πω στην κυρία Μουτίδου που έχει κάνει ψυχοθεραπεία 12 χρόνια κι άρα είναι ψυχολόγος και ψυχίατρος, πως έκανε λεκτική κακοποίηση. Όταν αποκαλούμε έναν άνθρωπο ότι έχει «ψιλοασταθή ψυχική εικόνα» κι αυτό το κάνουμε δημόσια χωρίς να είμαστε εξιδεικευμένοι, είναι κακοποιητικό και παράνομο», και ο Τάσος Τεργιάκης συμπλήρωσε ότι τέτοια σχόλια ενδέχεται να είναι μηνύσιμα.
Ο Πάνος Κατσαρίδης πρόσθεσε παραδείγματα από το παρελθόν της κυρίας Μουτίδου, λέγοντας: «Η κυρία Μουτίδου έχει χαρακτηριστεί μόνη της δύσκολη συνεργάτιδα. Από τα 17 χρόνια που κάνει θέατρο, τα 10 τελευταία παίζει μόνη της. Όταν έβγαινε σε πρόβα κι έλεγε ότι πιάστηκε στα χέρια με τον Αλέξανδρο Ρήγα και την επόμενη ημέρα πήγε κανονικά στην πρόβα, εκεί δεν ήταν ματσίλα; Όταν έχει γυρίσει κι έχει κρεμάσει στα μανταλάκια την Ελένη Καστάνη ότι καταριόταν τους ηθοποιούς να πάθουν καρκίνο… Δε μπορείς να βγαίνεις στην τηλεόραση και να χαρακτηρίζεις ανθρώπους και να το παίζεις ότι εσύ είσαι η άμεμπτη και η σωστή».
Τέλος, υπενθυμίζεται η τοποθέτηση της ίδιας της Σοφίας Μουτίδου με στόχο να εξηγήσει την εμπειρία της από το περιστατικό στον αέρα, όπου τόνισε: «Καταρχάς το ζήσαμε όλες μαζί, είναι όμως προσωπικό το βίωμα της καθεμιάς, γιατί το πώς αισθάνεσαι μία παρέμβαση έχει να κάνει με το πώς μεγάλωσες, το τι βιώματα έχεις, ποιο είναι το παρελθόν σου, το προσωπικό σου ιστορικό, λίγο. Εγώ αυτό που έζησα ήταν μπήκε ένας άνθρωπος με μια ψιλοασταθή κλινική εικόνα. Δηλαδή μπήκε ένας άνθρωπος που ήταν και ναι και όχι, πολύ θετικός, πολύ θυμωμένος.
Άκουσα ματσίλες, άκουσα τοξικές αρρενωπότητες, άκουσα χέρια στο τραπέζι, άκουσα μετρημένες δουλειές που λύθηκαν με ξύλο, με βία, με απειλή βίας. Ακόμα και η επίλυση ενδεχόμενης παρενόχλησης μπρος στα μάτια του θα λυνόταν με δολοφονία ή με ξύλο. Θα τον σκότωνα. Εγώ ήμουν ευγενέστατη και δεν είπα «τι λες για το ξύλο;» άκουγα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αποδεχόμουν ή δεχόμουν. Δεν δεχόμουν το ξύλο ως επίλυση. Ήδη ήταν κακοποιητική η περιγραφή που έκανε. Προχωράμε. Προχωράει σε δημόσια προσβολή της αστυνομίας. Λέει ότι οι αστυνομικοί κάνουν σεξ με τα παιδιά τους και τα βιντεοσκοπούν. Προχωράει σε δήλωση ότι οι άνθρωποι του θεάτρου που είναι κακοί είναι συγκεκριμένος αριθμός.
Αν οποιοσδήποτε δει το βίντεο κανονικά, θα δει ότι αφού τον είπα ψεύτη, ο άνθρωπος δεν έφυγε. Δεν έφυγε όταν τον είπα ψεύτη. Μια φορά λες ψέματα, δυο φορές λες ψέματα, τρεις φορές και καθόταν και κουβέντιαζε. Ο άνθρωπος έφυγε όταν του είπα νιώθω ότι ήσουν πάρα πολύ τυχερός που δεν συνέβη μπροστά στα μάτια σου. Δεν μπορεί τόσα χρόνια να είσαι τόσο τυχερός. Άρα ψεύδεσαι».
Το θέμα παραμένει στην επικαιρότητα, ενώ οι αντιπαραθέσεις γύρω από τον δημόσιο λόγο, τη χρήση ιατρικών όρων και τα όρια της τηλεοπτικής κριτικής συνεχίζουν να προκαλούν συζητήσεις.