Λίγα μίλια μακριά από τις ακτές της Νικομήδειας, εκεί όπου η Θάλασσα του Μαρμαρά αγγίζει απαλά τη στεριά, ξεπροβάλλουν τα Πριγκηποννήσια, ένας κόσμος διαφορετικός από τη βοή της σύγχρονης Κωνσταντινούπολης. Γραφικά, ήσυχα και σχεδόν ανέγγιχτα από τη βιασύνη της μεγαλούπολης, αποτελούν ένα ζωντανό αποτύπωμα της παλιάς Πόλης, σε πλήρη αντίθεση με το τσιμεντένιο τοπίο που απλώνεται στην απέναντι όχθη.
Γνωστά στο ευρύ κοινό και μέσα από τηλεοπτικές σειρές, χάρη στα εντυπωσιακά αρχοντικά και τους δρόμους όπου ακόμη κυκλοφορούν άμαξες, τα νησιά βρίσκονται ακριβώς απέναντι από τα ασιατικά προάστια του Μάλτεπε και του Μποστάντζι. Το ταξίδι με το καραβάκι διαρκεί περίπου σαράντα λεπτά από την ασιατική πλευρά, ενώ από την ευρωπαϊκή απαιτείται περισσότερος χρόνος. Τα Πριγκηποννήσια έχουν συνδέσει την ταυτότητά τους με την ιστορία των Ρωμιών και της ίδιας της Κωνσταντινούπολης.
Το σύμπλεγμα αποτελείται από εννέα νησιά, τα περισσότερα μικρές και απότομες βραχονησίδες. Ξεχωρίζουν όμως η Πρίγκηπος ή Büyükada, η Χάλκη (Heybeliada), η Αντιγόνη (Burgazada), γνωστή για τα παλιά εξοχικά της, και η μικρή Πρώτη (Kınalıada), που κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από Αρμένιους. Αν και βρίσκονται μόλις σαράντα λεπτά μακριά από το κέντρο της Πόλης, αποτελούν το πιο αραιοκατοικημένο διαμέρισμα της Κωνσταντινούπολης και διαχρονικά υπήρξαν τόπος απομόνωσης, εξορίας αλλά και καταφυγίου.
Από τα βυζαντινά χρόνια, τα νησιά χρησιμοποιούνταν ως τόπος εξορίας αυτοκρατόρων και μελών της αυλής, ενώ σε δύσκολες περιόδους του 20ού αιώνα έγιναν καταφύγιο μειονοτήτων που ζούσαν αποκομμένες από την ταχύτατα αναπτυσσόμενη μεγαλούπολη. Παράλληλα, τα Πριγκηποννήσια αγαπήθηκαν για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική τους, όπου οθωμανικά στοιχεία συνδυάζονται αρμονικά με δυτικοευρωπαϊκές επιρροές, καθιστώντας τα για δεκαετίες αγαπημένο θερινό προορισμό των κατοίκων της Πόλης.
Ρωμιοί, Αρμένιοι και αργότερα Εβραίοι εγκατέλειπαν την εμπορική φασαρία του κέντρου για να απολαύσουν στιγμές ηρεμίας ανάμεσα σε ανθισμένους κήπους και ξύλινα αρχοντικά. Στην Πρίγκηπο δεσπόζει και η μονή του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, ένας από τους πιο γνωστούς προσκυνηματικούς τόπους της περιοχής. Χτισμένη σε μοναδικό φυσικό περιβάλλον, ανάμεσα σε αγριελιές και βράχια με θέα το απέραντο γαλάζιο, η μονή ξεχωρίζει για την απλότητα και τη μακραίωνη ιστορία της, παρά τις σοβαρές καταστροφές που υπέστη από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1986.
Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και το εμβληματικό Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, το μεγαλύτερο ξύλινο κτήριο της Ευρώπης. Αν και δεν είναι επισκέψιμο λόγω της κακής του κατάστασης, παραμένει ένα μοναδικό δείγμα πολυώροφης ξύλινης αρχιτεκτονικής και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της ιστορίας του νησιού, έστω κι αν σήμερα η εικόνα του προκαλεί θλίψη.
Επόμενος σταθμός η Χάλκη, παγκοσμίως γνωστή για τη Θεολογική Σχολή της, την ιστορική Ιερατική Σχολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που συνδέεται με τον Μέγα Φώτιο. Παρότι η σχολή παραμένει κλειστή από το 1971, εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς, φιλοξενώντας διεθνή συνέδρια και διατηρώντας μια από τις σημαντικότερες βιβλιοθήκες με περγαμηνές και σπάνια έντυπα παγκοσμίως.
Τα Πριγκηποννήσια δεν είναι απλώς ένας κοντινός προορισμός απόδρασης, αλλά ένα ταξίδι στον χρόνο, εκεί όπου η ιστορία, η φύση και η μνήμη συνυπάρχουν μακριά από τον παλμό της σύγχρονης Κωνσταντινούπολης.