Ο Θεσσαλονικιός χοροδιδάσκαλος Μπάμπης Κυρμανίδης έχει ανοίξει ένα συναρπαστικό πολιτιστικό μονοπάτι ανάμεσα στον Πόντο και την Ιαπωνία. Βρέθηκε στο Κιότο, όπου ανέλαβε το ρόλο του δασκάλου σε μία ομάδα Ιαπώνων φοιτητών που επιθυμούσαν να μυηθούν στους παραδοσιακούς ποντιακούς χορούς — αντικείμενο που για πολλούς φαίνεται εξαιρετικά μακρινό.
Η πρωτοβουλία ξεκίνησε όταν ο ίδιος ήρθε σε επαφή με έναν Ιάπωνα λέκτορα του Πανεπιστημίου του Κιότο, ο οποίος είχε κάνει τη διδακτορική του διατριβή σε κείμενα του Νίκου Καζαντζάκη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η αγάπη και ο θαυμασμός του Ιάπωνα για τον ελληνικό πολιτισμό έδωσαν το έναυσμα για δράση και έτσι γεννήθηκε η ιδέα να δοθεί στους Ιάπωνες φοιτητές η δυνατότητα να μάθουν ελληνική χορευτική παράδοση.
Στα στιγμιότυπα που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο, φαίνεται ο Κυρμανίδης να καθοδηγεί τους Ιάπωνες στο χορό Σέρρα, υπό τους ήχους της ποντιακής λύρας και νταουλιού, έναν χορό με ρίζες στον Πόντο, που κουβαλά ιστορικό, πολιτισμικό και συναισθηματικό φορτίο. Η επιλογή δεν είναι τυχαία: η Σέρρα αντιπροσωπεύει αντοχή, μνήμη και ταυτότητα του ποντιακού ελληνισμού, και η μεταφορά της σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον στην Ιαπωνία αποκτά συμβολικό χαρακτήρα. Η επιλογή του χορού αυτού, ενθαρρύνει τους συμμετέχοντες να οικειοποιηθούν όχι μόνο τα κινητικά μοτίβα του χορού, αλλά και την πολιτιστική ψυχή πίσω από αυτόν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η δράση αυτή ξεπερνά τον απλό εκμάθηση βημάτων. Ο Κυρμανίδης έφερε μαζί του την πνευματική υπόσταση του χορού, εξηγώντας τη σημασία του, μεταδίδοντας τη συγκίνηση της συλλογικής κίνησης και ενθαρρύνοντας τους μαθητές να νιώσουν την παράδοση ως ζωντανή εμπειρία. Η επιλογή της Ιαπωνίας δεν είναι τυχαία: όπως αναφέρθηκε, η θερμή υποδοχή και η περιέργεια για τον ελληνικό πολιτισμό από φοιτητές της Ασίας αποτέλεσε το ερέθισμα για αυτή τη διέλευση.
Το αποτέλεσμα; Ένα βίντεο που έγινε viral και στα social media, στο οποίο οι Ιάπωνες καταγράφουν με χαμόγελο και σοβαρότητα τα βήματα της Σέρρας υπό την καθοδήγηση του Κυρμανίδη. Η στιγμή αυτή λειτουργεί ως πολιτιστικός «καθρεφτισμός»: η ελληνική παράδοση αντανακλάται σε χέρια και πόδια ξένων μαθητών, σε μια ξένη γλώσσα αλλά με κοινό ρυθμό και αισθητική.