Με αφετηρία τη φονική έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα, που στοίχισε τη ζωή σε πέντε γυναίκες, ο Τάσος Δούσης προχώρησε σε μια εκτενή και αιχμηρή ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. Ο γνωστός δημοσιογράφος και εκδότης δεν στάθηκε μόνο στο τραγικό γεγονός, αλλά άνοιξε μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από την επιτυχία, την ευθύνη που τη συνοδεύει και τον κίνδυνο της αλαζονείας όταν κάποιος φτάνει στην κορυφή.
Στο κείμενό του αναφέρεται στον ιδιοκτήτη της Βιολάντα, Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη, και στην εντυπωσιακή επιχειρηματική του πορεία, επισημαίνοντας πως η απώλεια της ταπεινότητας και η αίσθηση παντοδυναμίας μπορεί να οδηγήσουν σε αποφάσεις με ολέθριες συνέπειες. Ο Τάσος Δούσης, μέσα από προσωπικές σκέψεις και εμπειρίες, θέτει καίρια ερωτήματα για το αν η επιτυχία μπορεί να συνυπάρξει με την ανθρωπιά και τη συνείδηση.
Όπως γράφει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του:
«Γιατί να είσαι άνθρωπος όταν μπορείς να είσαι πετυχημένος; Αυτό το έχει γράψει ο Μπρέχτ. Άραγε μπορείς να είσαι πλούσιος, πετυχημένος, ηγέτης, αυτοδημιούργητος αλλά και Άνθρωπος; Από την εμπειρία μου στην επιχειρηματική ζωή και την επαγγελματική, έχω καταλάβει πως η διατήρηση της επιτυχίας στην κορυφή θεωρείται συχνά πιο δύσκολη από την ίδια την επίτευξή της! Ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης ιδιοκτήτης της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, είναι ο απόλυτα επιτυχημένος επιχειρηματίας, αλλά και ένα παράδειγμα ανθρώπου που έφτασε στην κορυφή αλλά γκρεμίστηκε από εκεί μέσα σε μια νύχτα!»
Συνεχίζοντας, ο Τάσος Δούσης υπογραμμίζει ότι η πραγματική αξία της ζωής δεν μετριέται με πλούτο και κοινωνική ισχύ, αλλά με την καθαρή συνείδηση απέναντι στις ανθρώπινες απώλειες:
«Ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης κατάλαβε (ελπίζω) μέσα λίγες ώρες πως….Το να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στα Τρίκαλα και ένας από τους πλουσιότερους στην Ελλάδα, ίσως δεν έχει τελικά και τόση μεγάλη σημασία. Το να πηγαίνεις στο σπίτι σου με καθαρή συνείδηση χωρίς το βάρος 5 νεκρών γυναικών (Αναστασία Σταυρούλα, Ελένη, Βάσω Αγάπη) αυτό έχει αληθινά, μεγάλη σημασία.»
Στο κείμενο τίθεται ξεκάθαρα και το ερώτημα της ποινικής και ηθικής ευθύνης, με τον ίδιο να ξεκαθαρίζει:
«Ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα είναι δολοφόνος; Επιθυμούσε να δει 5 γυναίκες να καίγονται ζωντανές μέσα στο εργοστάσιο που έφτιαξε ο ίδιος με κόπους και θυσίες;
ΟΧΙ, ο Κωνσταντίνος Τζιωρτζιώτης δεν είναι ούτε δολοφόνος, ούτε απατεώνας, ούτε κακός επιχειρηματίας. Αν ήταν δολοφόνος και όλα τα υπόλοιπα θα πήγαινε φυλακή και θα καθάριζε. Θα ήταν απλά τα πράγματα. Αλλα δεν είναι….»
Ο Τάσος Δούσης αποδίδει την τραγωδία σε ένα γνώριμο φαινόμενο που, όπως σημειώνει, συναντάται συχνά σε ανθρώπους που γνωρίζουν απότομη και μεγάλη επιτυχία:
«Αυτό που έχει ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα είναι κάτι που έχουν πολλοί πετυχημένοι, που ξαφνικά από το τίποτα, έγιναν κάτι ΜΕΓΑΛΟ! Κατρακυλάνε στην αλαζονεία, την έπαρση, την υπεροψία.»
Κατά τον ίδιο, η απόσταση από τις ρίζες και η απώλεια της ταπεινότητας οδηγούν σε λανθασμένες κρίσεις:
«Ο κύριος Τζιωρτζιώτης ξέχασε από που ξεκίνησε (ενας φούρναρης) και στην θέση της ταπεινότητας μπήκε η αλαζονεία. Η επιτυχία οδήγησε σε υπερεκτίμηση των ικανοτήτων και υποτίμηση του ρόλου της και της τύχης και της προσοχής, οδηγώντας σε κακές αποφάσεις.»
Αποφάσεις που, όπως τονίζει, είχαν τραγικό αποτέλεσμα:
«Τόσο κακές που οδήγησαν σε τραγωδία. Αν ο ιδιοκτήτης της Βιολάντα είχε παραμείνει ταπεινός θα έκανε τον κόπο να ακούσει τους εργαζόμενούς του που φώναζαν για την μυρωδιά στο εργοστάσιο. Αλλά ο επιχειρηματίας ήταν τόσο ψηλά, λόγω έπαρσης και αλαζονείας, που ούτε έβλεπε ούτε άκουγε τους εργαζόμενους της ΒΙΟΛΑΝΤΑ. Τους έβλεπε “μικρούς” και ας έκανε πως τους άκουγε.»
Κλείνοντας, ο Τάσος Δούσης υπενθυμίζει έναν βασικό κανόνα της επιχειρηματικότητας, που – όπως επισημαίνει – αγνοήθηκε με οδυνηρές συνέπειες:
«Ξέχασε ο ιδιοκτήτης της ΒΙΟΛΑΝΤΑ έναν χρυσό κανόνα επιχειρηματικότητας. Πως πρέπει να αμφισβητείς καθημερινά τις υποθέσεις, τα μοντέλα και τις συνήθειες που σε έφεραν στην επιτυχία, καθώς αυτές μπορεί να γίνουν η αιτία της πτώσης σου».