Σε μια εξομολόγηση βαθιά ανθρώπινη, που συγκινεί αλλά και προκαλεί σκέψη, ο Τέρης Χρυσός ανοίγει την καρδιά του και μιλά με καθαρότητα για τον χρόνο, τη μουσική και τη ζωή όπως την έζησε. Στα 87 του χρόνια, έχοντας διαγράψει μια πορεία γεμάτη ταξίδια, μεγάλες στιγμές και σημαντικές συνεργασίες, στέκεται απέναντι στο παρελθόν χωρίς νοσταλγικές ωραιοποιήσεις και χωρίς ανεκπλήρωτα «γιατί».
Με λόγο νηφάλιο και ειλικρινή, ο σπουδαίος ερμηνευτής αναφέρεται στο αίσθημα πληρότητας που τον συνοδεύει σήμερα, αλλά και στη ρεαλιστική του στάση απέναντι στον θάνατο. Δεν κρύβει, ωστόσο, και την πικρία του για τις αδικίες και την έλλειψη αναγνώρισης που συχνά συνοδεύουν ακόμη και τις πιο μακρόχρονες καλλιτεχνικές διαδρομές. Η συνέντευξη που ακολουθεί –στην Espresso και τον Στέργιο Σαμαρτζή– δεν αποτελεί απλώς μια αναδρομή καριέρας, αλλά μια προσωπική κατάθεση ζωής από έναν καλλιτέχνη που πορεύτηκε με αξιοπρέπεια, αγάπησε βαθιά τη μουσική και άφησε το στίγμα του σε τρεις γενιές.
Στο απόσπασμα που ακολουθεί, ο Τέρης Χρυσός περιγράφει πώς είναι σήμερα η καθημερινότητά του, έπειτα από δεκαετίες γεμάτες συναυλίες, περιοδείες και επαφές με σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης. «Είμαι πολύ χορτάτος από τη ζωή», λέει χαρακτηριστικά, απαριθμώντας τα αμέτρητα ταξίδια του σε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία και Ευρώπη, όλα μέσα από τη δουλειά που αγάπησε. Δηλώνει ευχαριστημένος, χωρίς απωθημένα και χωρίς απαιτήσεις από το παρόν, έχοντας επίγνωση πως οι περισσότεροι συνοδοιπόροι της γενιάς του έχουν ήδη φύγει.
Με την ίδια ειλικρίνεια μιλά και για το τέλος, το οποίο αντιμετωπίζει με απόλυτο ρεαλισμό και γαλήνη, χωρίς φόβο αλλά με την ευχή να μην υπάρξει πόνος. Δεν κάνει πια σχέδια ούτε όνειρα, γνωρίζοντας πως ο χρόνος είναι περιορισμένος. Όπως λέει, όταν φύγει, θα ήθελε να τον θυμούνται όχι τόσο ως τραγουδιστή, αλλά ως άνθρωπο. Κι όμως, ακόμη και αυτό, όπως ξεκαθαρίζει, δεν τον απασχολεί: η υστεροφημία δεν έχει θέση στις σκέψεις του, καθώς αισθάνεται ότι έχει ήδη ζήσει μια πλήρη και ουσιαστική ζωή.