Στην εκπομπή Buongiorno του MEGA, σήμερα Τρίτη 13 Ιανουαρίου, ο Θανάσης Βισκαδουράκης παραχώρησε μια συγκλονιστική συνέντευξη, μιλώντας για την οικογένειά του, τα μοναχικά παιδικά του χρόνια, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και την πίστη που τον συνοδεύει στη ζωή.
Ο ηθοποιός μοιράστηκε την προσωπική του σχέση με τη θρησκεία λέγοντας: «Αν δεν ήμουν ηθοποιός θα ήθελα να είμαι παπάς. Εγώ τους θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους, γαληνεύει η ψυχή μου όταν μιλάω μαζί τους. Γι’ αυτό και τα δείχνω όλα αυτά και στο παιδί μου».
Μιλώντας για τον γιο του, αποκάλυψε την επιθυμία του να μοιραστεί μαζί του τις εμπειρίες του: «Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο του παιδιού μου. Έχω ένα Instagram και το Facebook. Είμαι πάνω από το κινητό για να βγούμε, να πάμε βόλτα με τα παιδιά μας. Ο γιος μου έγινε 9 ετών, είναι το ωραιότερο δώρο που μου έχει κάνει η ζωή. Τον ονόμασα Ιερώνυμο ο μακαριώτατος γιατί εκείνος με μεγάλωσε. Όταν μου είπε ότι μεγαλώνεις στη Θήβα αλλά έχεις γεννηθεί στην Αθήνα. Εκεί κατέρρευσε ο κόσμος μου, τι είναι η Αθήνα; Δεν ήξερα τι ήταν και γιατί να ξέρω; Μεγάλωσα στο ορφανοτροφείο, δεν γνώρισα τα αδέρφια μου, εκείνα τα παιδιά ξέρω για αδέρφια μου. Θέλω να πάω τον γιο μου στο ορφανοτροφείο που μεγάλωσα».
Ο ίδιος περιέγραψε και τα δύσκολα παιδικά του χρόνια: «Ο μπαμπάς μου έχει φύγει από το13, την μαμά μου δεν την γνώρισα, ξέρω αυτά που μου είπε η αδερφή μου. Λίγες φορές έχουμε συναντηθεί με την αδερφή μου, τα περισσότερα μου τα έστειλε σε γράμμα. Με έπιασε μια κυρία και με πάγωσε, μου λέει “εγώ δεν τον συγχώρησα τον πατέρα μου, εσύ πώς μπόρεσες;”. Εγώ προέρχομαι από μια οικογένεια κωφών και υποκρινόμουν για να μη μάθει κανείς τη ζωή που ζούσα. Συνάντησα τον πατέρα μου και έμαθα ότι έχω δύο αδέρφια κωφούς και δύο που ακούν.
Ο πατέρας μου όσες φορές με άφησε να φάω στο σπίτι του φορούσε γραβάτα. Δεν έχω κλειδί για το πατρικό μου σπίτι. Ήταν ο Πρόεδρος του πρώτου Σωματείου Κωφών Ελλάδος. Παιδιά ενός κατωτέρου Θεού ο πατέρας μου τους έφερε στην επιφάνεια. Οι κωφοί έχουν προχωρήσει, η επιστήμη έχει προχωρήσει. Εγώ μπήκα στο ορφανοτροφείο 4,5 χρονών και 18 χρονών πήγα στην οικογένειά μου. Εγώ τότε ζούσα λίγο δύσκολα σε έναν δύσκολο χώρο, ήμουν ένα παιδί απομονωμένο, και περίμενα να γυρίσουν τα υπόλοιπα παιδιά από το σχολείο για να κάνω παρέα».
Η συνέντευξη αποκαλύπτει την ανθρώπινη και ευαίσθητη πλευρά του Θανάση Βισκαδουράκη, που συνδέει τις παιδικές του εμπειρίες, την οικογένεια και την πίστη με την καθημερινότητά του.