Δεν ήταν μια δήλωση για χειροκρότημα. Δεν ήταν καν μια δήλωση για πρωτοσέλιδο. Ήταν από εκείνες τις φράσεις που περνούν «ήσυχα» μπροστά από τις κάμερες, αλλά μένουν στα σημειωματάρια των διπλωματών.
Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε για τη «μοίρα» και τη «γειτονιά» που μοιράζονται Ελλάδα και Τουρκία, δεν περιέγραφε μια σχέση επιλογής. Περιέγραφε μια σχέση αναγκαιότητας. Χωρίς υπερβολές. Χωρίς συναισθηματισμούς. Χωρίς αυταπάτες.
Η φράση «δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία» ακούστηκε σχεδόν αυτονόητη. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν μια υπενθύμιση: κανείς δεν διαλέγει τους γείτονές του — διαλέγει μόνο πώς θα τους διαχειριστεί.
Και όταν πρόσθεσε το «ας την κάνουμε σύμμαχο», δεν ζήτησε χάρη. Έθεσε πλαίσιο. Με κανόνες, με Διεθνές Δίκαιο, με όρια.
Στην έδρα της Άγκυρας, χωρίς αιχμές και χωρίς κορώνες, ειπώθηκε ίσως το πιο καθαρό μήνυμα: η συνύπαρξη δεν είναι θέμα συμπάθειας. Είναι θέμα ευθύνης.
Διαβάστε αναλυτικά τα λεγόμενα του πρωθυπουργού:
«Κλείνω, κ. Πρόεδρε, αγαπητέ Tayyip, με τη σκέψη ότι η μοίρα μας όρισε να ζούμε στην ίδια γειτονιά. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεωγραφία, μπορούμε όμως να την κάνουμε σύμμαχο, επιλέγοντας τη σύγκλιση, τον διάλογο και την πίστη στο Διεθνές Δίκαιο. Ώστε με αίσθημα ευθύνης να χτίσουμε ένα αύριο ειρήνης, προόδου και ευημερίας για τις χώρες μας, να τιμήσουμε την παρακαταθήκη του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Kemal Atatürk».