Μια εκ βαθέων εξομολόγηση έκανε η Βάσω Καζαντζίδη στην εκπομπή Τετ α Τετ, συνομιλώντας με τον Τάσος Τρύφωνος και αποκαλύπτοντας άγνωστες ιστορίες από τη ζωή της δίπλα στον σπουδαίο λαϊκό τραγουδιστή Στέλιος Καζαντζίδης. Η χήρα του καλλιτέχνη μίλησε για την πρώτη τους γνωριμία, την πορεία της σχέσης τους αλλά και τις δύσκολες στιγμές που ακολούθησαν μετά τον θάνατό του, τονίζοντας εξαρχής ότι τα συναισθήματα δεν γεννήθηκαν αμέσως.
«Δεν ερωτεύτηκα τον Στέλιο, δεν τον είδα και είπα “πεθαίνω”», ανέφερε χαρακτηριστικά η Βάσω Καζαντζίδη.
Η γνωριμία τους πραγματοποιήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη, όταν εκείνος επέστρεφε από τη Γερμανία και φίλοι του ετοίμαζαν την άφιξή του σε μια ταβέρνα. «Εκείνος ερχόταν από Γερμανία και τον περιμένανε κάτι φίλοι σε μια ταβέρνα, έκαναν προετοιμασίες. Τους λέω “τι κάνετε, ποιος είναι αυτός που θα έρθει πια;”. Μου είπαν, ο Στέλιος Καζαντζίδης. Μικρή είχα τα ακούσματά του, ήμασταν φτωχογειτονιά στη Λαμία και το μόνο που ακούγαμε ήταν Καζαντζίδη από τα πικάπ της γειτονιάς -εμείς δεν είχαμε. Ειδικά ένα κοριτσάκι με κινητικά προβλήματα, η ζωή του όλη ήταν Καζαντζίδης».
Αρχικά, όπως εξήγησε, επιθυμούσε μόνο να τον χαιρετήσει και να αποχωρήσει, όμως εκείνος δεν της το επέτρεψε. «Μου πιάνει το χέρι και μου λέει “Όχι, δεν θα φύγεις, θα καθίσεις εδώ” και με έβαλε στην καρέκλα. Δεν με άφησε να φύγω», περιέγραψε.
Όπως τόνισε, η σχέση τους εξελίχθηκε σταδιακά και ο έρωτας γεννήθηκε μέσα από τη γνωριμία και την καθημερινή επαφή. «Δεν τον ερωτεύτηκα τον Στέλιο, απλά κάναμε πρώτο-δεύτερο-τρίτο-τέταρτο ραντεβού, ήταν ένας άνθρωπος γλυκύτατος, ευγενέστατος με τις γυναίκες, ήξερε να μιλάει πολύ ωραία, είχε έναν τρόπο που ειλικρινά σε κέρδιζε. Όταν μου πρότεινε να μείνουμε μαζί, του είπα ότι έχω ένα παιδί και μου απάντησε “Δεν με ενοχλεί καθόλου”. Ζήσαμε μαζί 4 χρόνια και στην πορεία ήρθε ο έρωτας».
Η πρώτη τους έξοδος, όπως τη θυμάται, έμοιαζε με κινηματογραφική σκηνή. Εκείνη είχε ετοιμαστεί για ένα κανονικό δείπνο, φορώντας λευκό φόρεμα, ενώ εκείνος εμφανίστηκε χαλαρός, με σαγιονάρες και σορτσάκι. «Λέω “μήπως έκανα λάθος; Δεν θα πάμε για φαγητό;”. Μου λέει “Για φαγητό θα πάμε, αλλά γιατί στολίστηκες έτσι;”. Με βάζει στο αυτοκίνητο και πάμε στα Νέα Πλάγια στη Χαλκιδική, είχε κανονίσει με την παρέα του να ψαρέψουν, να βγάλουν ψάρια και να τα φάνε. Φρέσκο ψάρι, το πλήρωσα ακριβά!», περιέγραψε με χιούμορ.
Η βραδιά πήρε απρόβλεπτη τροπή, καθώς βρέθηκε να περπατά ξυπόλητη στην άμμο, με το φόρεμά της να έχει λερωθεί. «Έβγαλα τα παπούτσια μου, ξυπόλητη στην άμμο, το άσπρο φόρεμά μου είχε γίνει γκρι. Ο Στέλιος ήρθε ξημερώματα με την παρέα του, πήγαμε σε μια ταβέρνα, λέω “τώρα ποιος θα τα φτιάξει τα ψάρια”. Κι όμως, τα μαγείρεψαν, φάγαμε όλοι μαζί. Μετά οι κύριοι από την ταβέρνα μας παραχώρησαν ένα δωμάτιο επάνω και πήγα εγώ με τις υπόλοιπες γυναίκες, και οι άνδρες κοιμήθηκαν σε ένα βαν».
Η επόμενη ημέρα ήταν ακόμη πιο απαιτητική και γεμάτη απρόοπτα. «Ήθελα να πάω σπίτι μου και μου λέει “θα κάνουμε μια στάση, να βγάλω λίγο δόλωμα”. Πάμε εκεί και βλέπω κάτι φτυάρια… Άρχισε να σκάβει μες στη λάσπη, δεν είχε σκιά πουθενά, το μεγαλύτερο δέντρο ήταν το μαρούλι, είχα γίνει κατακόκκινη μέσα στον ήλιο, είχα σκάσει απ’ τη δίψα. Κάποια στιγμή του λέω “δεν αντέχω άλλο, θέλω να πιω νερό”. Πάει σε ένα χωράφι και έρχεται με ένα καρπούζι στα χέρια, το έσπασε κάτω, προσπαθούσα εγώ να φάω… Από τις 11 το πρωί φύγαμε στις 4!».
Ιδιαίτερα συγκινημένη δήλωσε όταν αναφέρθηκε στην ταινία Υπάρχω, η οποία είναι αφιερωμένη στη ζωή του τραγουδιστή. «Έβλεπα την ταινία, όχι μια φορά μόνο, και δάκρυζα. Ήταν στιγμές που ένιωσα ότι είναι ο Στέλιος και τραγουδάει. Η ταινία “Υπάρχω” φώτισε την πραγματική προσωπικότητα του Στέλιου Καζαντζίδη».
Ξεχωριστό ενδιαφέρον είχε και η αναφορά της στη Μαρινέλλα, αποκαλύπτοντας μια αντίδραση που δεν ήταν μέχρι σήμερα γνωστή. «Όταν γνώρισα τον Στέλιο και το έμαθε η Μαρινέλλα, έκανε λέει ένα “ουφ, ανέπνευσα” και είπε “επιτέλους έχει έναν άνθρωπο σωστό δίπλα του”. Τη δεκαετία του 80 έδιναν στον Στέλιο 5 εκατ. δολάρια για περιοδεία στην Αμερική και αρνήθηκε».
Κλείνοντας, μίλησε με έντονη συγκίνηση για το πένθος που βίωσε μετά την απώλεια του ανθρώπου της ζωής της. «Όταν “έφυγε” ο Στέλιος, δεν μπορούσα να βγάλω από πάνω μου τα μαύρα. Δεν μπορούσα. Ήταν σαν να τον ξεχνούσα, σαν να μη με ενδιέφερε πλέον. Μάζευα τα πράγματά του για να τα δώσω στο μουσείο κι έκλαιγα».